Tadeusz Bartoś (ur. 1967), filozof, pisarz, publicysta, dr hab., profesor AFiBV w Warszawie. Jest dyrektorem programowym Studium Filozofii i HIstorii Idei WSFT w Warszawie. W pracy badawczej koncentruje się na wpływie filozoficznych i religijnych idei starożytności oraz średniowiecza na myśl współczesną. Opublikował szereg książek, w tym: Tomasza z Akwinu teoria miłości. Studium nad Komentarzem do księgi „O imionach Bożych” Pseudo-Dionizego Areopagity (2004), Metafizyczny pejzaż. Świat według Tomasza z Akwinu (2006), Ścieżki wolności. O teologii, sekularyzacji, demokracji w Kościele, celibacie i…, (wspólnie z K. Bielawskim, 2007), Wolność, równość, katolicyzm (2007), Jan Paweł II. Analiza krytyczna (2008), W poszukiwaniu mistrzów życia. Rozmowy o duchowości (wspólnie z W. Eichelbergerem, W. Szczawińskim, 2009), Koniec prawdy absolutnej. Tomasz z Akwinu w epoce późnej nowoczesności (2010), Kłopot z chrześcijaństwem. Wieczne gnicie, apokaliptyczny ogień, praca (wspólnie z Agatą Bielik Robson, 2013), Klątwa Parmenidesa (2020). Jest autorem powieści opartej na motywach autobiograficznych Mnich. Historia życia, którego nie było (2019). W Wydawnictwie Pasaże ukazała się jego książka Upadek, niemożliwy. Eseje filozoficzne (2021).